[za Wojska Obrony Cyberprzestrzeni na Linkedin]
Wacław Sierpiński, czołowy przedstawiciel warszawskiej szkoły matematycznej i współtwórca potęgi polskiej nauki okresu międzywojennego.
Dwudziestolecie międzywojenne było czasem nie tylko odbudowy państwa, lecz także niezwykłego rozkwitu nauki. Polska matematyka należała wówczas w wielu dziedzinach do światowej czołówki, a jej najważniejsze ośrodki mieściły się w Warszawie, Lwowie i Krakowie. Wśród uczonych tego okresu szczególne miejsce zajmował właśnie Sierpiński.
Doktorat obronił na Uniwersytecie Jagiellońskim, a kilka lat później habilitował się na Uniwersytecie Lwowskim. Był nie tylko wybitnym uczonym, lecz także znakomitym organizatorem. W 1920 roku, wspólnie z Zygmuntem Janiszewskim i Stefanem Mazurkiewiczem, założył czasopismo „Fundamenta Mathematicae” – pierwsze na świecie pismo poświęcone logice matematycznej, teorii mnogości i ich zastosowaniom. Do dziś jest ono wydawane przez Instytut Matematyki Polskiej Akademii Nauk.
Sierpiński potrafił wykorzystać swój umysł także poza środowiskiem akademickim. W 1920 roku, gdy Jan Kowalewski formował zespół zajmujący się łamaniem sowieckich szyfrów, zaprosił do współpracy wybitnych matematyków: Wacława Sierpińskiego, Stefana Mazurkiewicza i Stanisława Leśniewskiego. Ich wkład okazał się nieoceniony. Praca tych uczonych przy rozszyfrowywaniu sowieckich depesz miała kluczowe znaczenie dla zwycięstwa w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym dla sukcesu w Bitwie Warszawskiej. Krążyły nawet anegdoty, że polskie Biuro Szyfrów potrafiło odczytać szyfrogramy szybciej niż ich pierwotni odbiorcy.
Kilka lat później, doceniając rolę matematyków w łamaniu szyfrów, na Uniwersytecie Poznańskim zorganizowano tajny kurs kryptologii. Trzem wyróżniającym się kursantom: Marianowi Rejewskiemu, Jerzemu Różyckiemu i Henrykowi Zygalskiemu powierzono zadanie złamania szyfrów niemieckiej maszyny Enigma. Dokonali tego już w 1932 roku, siedem lat przed wybuchem II wojny światowej.
Po wojnie polsko-bolszewickiej Sierpiński uczył w szkołach, wykładał na uniwersytetach i pisał podręczniki. Wspólnie ze Stefanem Banachem i Włodzimierzem Stożkiem opracował popularny podręcznik do arytmetyki i geometrii, który doczekał się wielu wydań. Choć był wszechstronny, jego największą pasją pozostawały badania naukowe. Fascynowała go nieskończoność – pojęcie, które zgłębiał przez całe życie.
W 1915 roku Sierpiński opisał konstrukcję figury znanej dziś jako trójkąt Sierpińskiego, jednego z najsłynniejszych fraktali w historii matematyki. Choć termin „fraktal” wprowadzono dopiero sześćdziesiąt lat później, jego odkrycie było już wtedy wizualnym symbolem idei nieskończoności, która go tak fascynowała.
Zmarł 21 października 1969 roku. Spoczywa na warszawskich Powązkach, a na jego nagrobku widnieją słowa: „Badacz nieskończoności”.
